ŚWIĘTO WIOSNY - badania naukowe 

Kobieco-wiosnie to solowy taneczny projekt czerpiący swe źródło z autorskich poszukiwań poetyckich jak i długich badań naukowych wokół Święta Wiosny stworzony przez Balety Rosyjskie Siergieja Diagilewa w 1913 r. Dzieło wzbudziło skandal w Teatrze Champs Elysées w Paryżu i zrewolucjonizowało scenę tańca od czasu swojej premiery. Wystawiony zaledwie sześć razy balet znikł na zawsze z programów teatrów. Spektakl nie został zarejestrowany, ani zapisany systemem notowania tańca. Jedyne ślady spektaklu zawarte są w nielicznych fotografiach, źródłach prasowych epoki, szkicach ówczesnych rysowników i rysunków scenografii, zanotowanych świadectwach ówczesnych widzów i notatkach zapisanych na partyturze jak i nazwiskach jego wielkich kreatorów : Igora Strawińskiego, Siergieja Diagilewa i Wacława Niżyńskiego. Julia Dondziło składa hołd czwartemu twórcy (często pomijanego w opracowaniach nad baletem), scenografa, kreatora kostiumów i współtwórcę libretta - Nikołaja Roericha, któremu poświęca swoją pracę magisterską.

Konieczne badania dążące do wydobycia i scalenia w jednym zbiorze materiałów ikonograficznych i tekstowych Święta Wiosny Wacława Niżyńskiego z 1913 r. zostały wykonane na zlecenie Instytutu Muzyki i Tańca w Warszawie. Praca badawcza wiodła przez wiele spotkań i miejsc. Studia archiwów przebiegały we Francji i Anglii m.in w Rambert Dance Company Archives, Blythe House Archives oraz Victoria and Albert Museum w Londynie oraz w Bibliothéque Nationale Française – Bibliothèque de l’Opéra, Bibliothèque Richelieu, Centre National de la Danse, Documentation de la Conservation du Musée d’Orsay w Paryżu. Wielomiesięczne badania doprowadziły do zebrania ponad stu czterdziestu ikonografii i pięćdziesięciu artykułów prasowych. Wielkie znaczenie odegrali w tym procesie :  Isabelle Launay – badaczka, historyczka nad tańcem, profesorka i dziekan na Uniwersytecie Paris 8, Sophie Jacotot - historyczka i badaczka nad tańcem, Dominique Brun – choreografka rekonstrukcji francuskiej wersji Święta Wiosny w 2013 r. W badaniach wspierali także Béatrice Seguin, konserwatorka i autorka książek, czy Christian Dumais-Lvowski, związany z Niżyńskim od ponad dwudziestu pięciu lat, m.in. tłumacz na język francuski Dzienników Wacława Niżyńskiego i zarządzający fundacją Wacława i Ramoli Niżyńskich. Znaczącą rolę stanowi praca choreografki Millicent Hodson wraz z historykiem sztuki Kennethem Archer nad pierwszą w historii rekonstrukcją Święta Wiosny wraz z Joffrey Ballet w 1987 r. Ten przedwstępny etap stał się solidną, naukową i poetycką podstawą do powstania spektaklu.

 

Bazując na dokładnych badaniach naukowych Kobieco-wiośnie ma na celu rewizytować Święto Wiosny poprzez osobliwą oraz intymną lekturę archiwów celem odnalezienia uniwersalnych wartości. 

1/1
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now